Ας αποδεχτούμε ότι και το καλό και το κακό, είναι η ευκαιρία - η καλύτερη ευκαιρία, που μας δίνεται για να μαθαίνουμε μέσω διαφορετικών βιωμάτων. Πίσω από κάθε προσωπικό εγώ, υπάρχει η ψυχή που είναι η μόνη που γνωρίζει τί χρειάζεται ώστε να αυξάνει τις δυνάμεις της και να κρατά την ενέργειά της.
Ακόμη και το μικρότερο σε σημασία γεγονός είναι μια ευκαιρία, όπως η διασταύρωσή μας με τους άλλους στον δρόμο και οι σκέψεις τους που καθρεφτίζονται πάνω μας. Οτιδήποτε αισθανόμαστε για τους άλλους, οι σχέσεις μας μαζί τους, οι οικογενειακές μας σχέσεις, η κοινωνία μας, η δουλειά μας, οι εθνικές μας σχέσεις - όλα αυτά είναι ευκαιρίες που θεωρούνται επωφελείς, γιατί μας δίνουν εμπειρίες.
Καθεμία απ αυτές είναι το ΚΑΡΜΑ. Το Κάρμα είναι το σύνολο των αιτίων και των αποτελεσμάτων τους που ο καθένας μας συσσωρεύει για τον εαυτό του και για το σύνολο - γιατί όλοι ανήκουμε και είμαστε μέρη ενός Όλου. Τα αποτελέσματα των επιλογών μας αποζητούν επίμονα την αποκατάσταση της αρχικής αρμονίας από την οποία εκπέσαμε εξαιτίας της χωριστότητας και της εγωπάθειας.
Στόχος της εξέλιξης είναι ο άνθρωπος να κατανοήσει ότι πίσω και πάνω από το πεδίο του προσωπικού εγώ, υπάρχει ο νόμος της αρμονίας που είναι δικαιοσύνη και σοφία. Όπου αυτός ο νόμος εφαρμόζεται, έστω και για μικρές περιόδους, φέρνει πολιτισμό, μεγάλες φιλοσοφίες, εμπνέει σπουδαία φρονήματα, δημιουργεί μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες, πολιτικούς και ήρωες.
Οι σοφοί λένε ότι η κακοτυχία είναι η αρχή της λύτρωσής μας από τα δεσμά που οι ίδιοι δημιουργούμε με επιλογές που είναι ενάντιες προς στη συμπαντική σοφία. Το κάρμα ως νόμος δεν είναι ορατός και για τούτο είναι ακατανόητος, όμως όλοι τον αντιλαμβανόμαστε μέσω των αποτελεσμάτων του στη ζωή μας. Τον νιώθουμε περισσότερο όταν πονάμε και υποφέρουμε και όταν η στρωμένη στα προσωπικά μέτρα ζωή μας, γυρίζει ξαφνικά ανάποδα. Σε τέτοιες στιγμές, ας θυμόμαστε ότι κυβερνά ο νόμος του κάρμα που επεμβαίνει για να μας ανακόπτει από τον κατήφορο προς το χάος των αισθήσεων.
Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ γράφει τα εξής: για να γίνει κανείς ένα γνήσιο πνευματικό ον, θα πρέπει πρώτα να δημιουργήσει έναν νέο εαυτό, δηλαδή, θα πρέπει να εξαλείψει από την προσωπικότητά του όχι μόνο τη δεσπόζουσα επιρροή της ιδιοτέλειας και κάθε άλλης ακαθαρσίας, αλλά επίσης τη δεισιδαιμονία και την προκατάληψη... (Isis. i.p38)
! Η Ασπασίας Παπαδομιχελάκη είναι συγγραφέας και ιδρύτρια του ελληνικού τμήματος του Θεοσοφικού Κινήματος.