Είναι γεγονός ότι η σύγχρονη Θεοσοφία ως μια ακτίνα της αιώνιας Σοφίας-Θρησκείας, έφερε στη γνώση των ανθρώπων της Δύσης παλιές, πολύ παλιές αλήθειες, για να τις γνωρίσουν όσοι τις αγνοούσαν, οι οποίοι αγνοούσαν ακόμη και την ύπαρξη και τη διατήρηση μιας τέτοιας αρχαϊκής γνώσης.
.... ένας µεγάλος αριθµός ιεροφαντών της Αιγύπτου, της Ινδίας, της Χαλδαίας και της Αραβίας, µαζί µε τους µεγαλύτερους φιλόσοφους και σοφούς της Ελλάδας και της Δύσης είναι γνωστό ότι συµπεριλάµβαναν στους όρους Σοφία και Θεία Επιστήµη όλη τη γνώση, διότι θεωρούσαν τη βάση και την προέλευση κάθε τέχνης και επιστήµης ουσιαστικά θεία. Ο Πλάτων θεωρούσε τα Μυστήρια ιερότατα και ο Κλήµης ο Αλεξανδρείας, που είχε µυηθεί στα Ελευσίνια Μυστήρια, έλεγε ότι: «οι διδασκαλίες που διδάσκονται εκεί περιέχουν τον σκοπό όλης της ανθρώπινης γνώσης»...(1)
Στην απορία γιατί η Θεοσοφία συνάντησε τόση αντίδραση και όχι γενική αποδοχή, η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ απαντά τα ακόλουθα:
... για πολλούς και διάφορους λόγους, ένας από τους οποίους είναι η απέχθεια που αισθάνονται οι άνθρωποι για «νεωτερισµούς», όπως τους ονοµάζουν. Ο εγωισµός είναι ουσιαστικά συντηρητικός και απεχθάνεται την ανατροπή. Προτιµά ένα βολικό, εύκολο ψέµα αντί της ύψιστης αλήθειας, αν η αλήθεια απαιτεί να θυσιάσει κανείς έστω και την παραµικρή του άνεση. Η δύναµη της νοητικής αδράνειας είναι πολύ ισχυρή για καθετί που δεν υπόσχεται άµεσο κέρδος και ανταµοιβή. Η εποχή µας είναι κατ' εξοχήν µη πνευµατική και υλιστική. Ένας πρόσθετος λόγος είναι ο µη οικείος χαρακτήρας των Θεοσοφικών διδασκαλιών... Αν σε αυτά προσθέσουµε τις προσωπικές προσπάθειες και την απόλυτη αγνότητα ζωής που απαιτούνται από όσους πρόκειται να γίνουν µαθητές του εσωτερικού τµήµατος, καθώς και τον πολύ µικρό αριθµό εκείνων στους οποίους αρέσει ένας αµιγώς ανιδιοτελής κώδικας, θα είναι εύκολο να αντιληφθούµε γιατί η Θεοσοφία προϋποθέτει ένα χρονοβόρο και επίπονο έργο... (2)
Οι τρεις σκοποί του Θεοσοφικού Κινήματος είναι και παραμένουν ίδιοι από την αρχή και είναι οι εξής:
1. Ο σχηµατισµός ενός πυρήνα Παγκόσµιας Αδελφότητας των ανθρώπων, χωρίς διάκριση φυλής, χρώµατος, φύλου, τάξης ή δόγµατος.
2. Η προώθηση της µελέτης των Αρίων και άλλων Γραφών, των παγκοσµίων θρησκειών και επιστηµών και η υπεράσπιση της σπουδαιότητας των αρχαίων Ασιατικών κειµένων, όπως των Βραχµανικών, των Βουδιστικών και των Ζωροαστρικών φιλοσοφιών.
3. Η έρευνα κάθε όψης των κρυµµένων µυστηρίων της Φύσης και ειδικά των ψυχικών και πνευµατικών δυνάµεων που υπάρχουν σε λανθάνουσα κατάσταση στον άνθρωπο.(3)
Ως άνθρωποι έχουμε κοινή θεία καταγωγή και φυσική επίσης, αφού η φυσική μας ύπαρξη σχηματίζεται από τα ίδια φυσικά στοιχεία.
... με βάση τη λογική, τη φιλοσοφία, τη μεταφυσική ακόμα και την επιστήμη αποδεικνύεται ότι:
α) Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια πνευματική και φυσική καταγωγή, κάτι το οποίο αποτελεί θεμελιώδη διδασκαλία της Θεοσοφίας,
β) Αφού η Ανθρωπότητα είναι κατά βάση από μία και την αυτή ουσία που είναι μία και μοναδική - αέναη, αδημιούργητη και αιώνια, άσχετα εάν την αποκαλούμε Θεό ή Φύση – έπεται, ότι τίποτα δεν μπορεί να επηρεάζει ένα έθνος ή έναν άνθρωπο χωρίς να επηρεάζει όλα τα άλλα έθνη και όλους τους άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι τόσο βέβαιο και τόσο προφανές, όσο το ότι μια πέτρα που πετάμε μέσα σε μια λιμνούλα θα θέσει, αργά ή γρήγορα, σε κίνηση κάθε μεμονωμένη σταγόνα νερού μέσα στη λίμνη.(4)
Άγνοια, Χωριστικότητα, Εγωϊσμός, Ιδιοτέλεια
Μεγάλο εμπόδιο ως προς την υλοποίηση της παγκόσμιας αδελφότητας είναι η ιδιοτέλεια. Είναι το κύριο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που προκύπτει από την εντύπωση ότι ο καθένας από μας είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό και αποκομμένο από τους άλλους. Αυτό προκύπτει από την άγνοια του ανθρώπου ως προς την πραγματική του φύση, αυτήν ακολουθεί το αίσθημα της χωριστικότητας και στη συνέχεια το ύψιστο ελάττωμα της ιδιοτέλειας. Κατά την Ε.Π. Μπλαβάτσκυ το κύριο χαρακτηριστικό της χωριστικότητας είναι η έμφυτη ιδιοτέλεια.
Όταν την ρώτησαν για το ποιές είναι οι αιτίες που καθιστούν ουτοπία την Παγκόσμια Αδελφότητα, εκείνη απάντησε ότι «... αυτή η ιδιοτέλεια, αντί να ξεριζώνεται, ενισχύεται καθημερινά, εντείνεται και γίνεται άγριο και ακατανίκητο συναίσθημα..... Όλη η ανιδιοτέλεια των αλτρουιστικών διδασκαλιών του Ιησού έχει καταντήσει απλώς ένα θεωρητικό ζήτημα για ρητορείες από άμβωνος, ενώ οι κανόνες του εφαρμοσμένου εγωισμού που διδάσκονται στη Μωυσαϊκή Βίβλο, εναντίον των οποίων τόσο μάταια κήρυξε ο Χριστός, έχουν ριζώσει βαθιά στην εσωτερική ζωή των εθνών της Δύσης... (5)
Θεωρούμε ότι το πέπλο της παραποίησης της εσωτερικής πραγματικότητας θα πρέπει να ανασηκωθεί και ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει και να ξεριζώσει όσα η άγνοια, η χωριστικότητα και τελικά ο εγωισμός και η άκρατη ιδιοτέλεια του έχουν προκαλέσει. Η σύγχρονη Θεοσοφία ως μια εσωτερική διδασκαλία που επισημαίνει τους νόμους του σύμπαντος από τους οποίους εξαρτάται ο άνθρωπος, και τονίζει και αναλύει τις αιτίες της ανθρώπινης κακομοιριάς, προτείνει και παρέχει το στήριγμα για μια βελτίωση του ανθρώπινου εαυτού και της κοινωνίας.
Κατά τη Θεοσοφία η γνώση των νόμων της Ζωής που ο Πλάτωνας ονόμασε Ιδέες, είναι ο τρόπος που οδηγεί στην κατανόηση των διαφορών ανάμεσα στο Καλό(εμείς) και το Κακό(εγώ). Ο στόχος είναι η σταθερή βελτίωση της ατομικής και συλλογικής ζωής μέσω εξομοίωσης προς την ΙΔΕΑ. Η εσωτερική γνώση είναι η βακτηρία με την οποία βαδίζει και πάνω της στηρίζεται ο νοήμων αναζητητής ώστε να βρει τον δρόμο του προς τον αόρατο αλλά μοναδικό σκοπό της ζωής. Ποιος είναι ο σκοπός? Να επιστρέψουμε στην αρχική ενότητα και να ξανασυνδεθούμε στον ιστό της παγκόσμιας αδελφότητας.
Σημειώσεις:
1. To Κλειδί της Θεοσοφίας, σ.24
2. Κλειδί, σ.25
3. Κλειδί, σ.26
4. Κλειδί, σ. 27
5. Κλειδί, σ. 27
Τα αποσπάσματα είναι από τις Επιλογές από το Κλειδί της Θεοσοφίας και είναι on line στην ιστοσελίδα μας.
http://www.blavatsky.gr/images/stories/downloads/KeyToTheosophyGR.pdf
! Η Ασπασία Παπαδομιχελάκη είναι συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος του Θεοσοφικό Κίνημα - Αθήνα ULT